ကံသီပေလို့ သမီးရယ်

       နွေရာသီမှာ မိဘတို့ သတိထားသင့်တဲ့ ရောဂါတစ်ခုအကြောင်း မိခင်တစ်ဦးရဲ့ ကိုယ်တွေ့အဖြစ်အပျက်ကို ဖော်ပြပေးလိုက်ပါတယ်။

          " မေမေ တာ့တာ့ ... " လက်လှမ်းပြနေသော သမီးလေးကို သူမ ဖယ်ရီပေါ်မှ  ပြန်လက်ပြလိုက်သည်။ " နေပူထဲ မထွက်နဲ့နော် " ၀တ္တရားအရသာ မှာရသည်။ သမီးက သိပ်အဆော့သန်သည်။ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့သော သူ့အဒေါ်ကလည်း သူနှင့်အတူ ဆော့ဖော်ဆော့ဖက်။ ထားသာ ထားခဲ့ရသည်။ စိတ်မချပေ။ မနက်ခင်းနေတောင်မှ ပူလှချည်လား။

          အလုပ်ရှုပ် စိတ်ရှုပ်ရတဲ့အထဲ ဖုန်းကတစ်မျိုး။

          " မမ ... "

          " အေး ... ပြော "

          " မီးမီးဖျားနေလို့ ..."

          ညီမ၀မ်းကွဲလေးရဲ့ အသံကြောင့် သူမ အနည်းငယ် စိတ်ပူသွားသည်။

          " နေပူထဲ ထွက်ဆော့ပြန်ပြီ မဟုတ်လား "

          " ဟုတ် ... သမီး ပြောတာလည်း ရမှမရတာကို "

          သူမ စိတ်မောသွားမိသည်။

          " အေး ... အေး ပါရာစီတမောလေး တိုက်ထား ... Aircon မဖွင့်နဲ့ ကြားလား "

          " ဟုတ် ... ဟုတ် "

          သူမ နာရီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မြန်မြန် ရုံးဆင်းပါစေ။

          ခြံတံခါး ဖွင့်၀င်ရင်း သူမ သမီးကို ရှာမိသည်။ အရင် ပြေးကြိုနေကျ သမီးလေးကို မတွေ့ရတော့ စိတ်ပူသွားမိသည်။

          " နွယ်နွယ်ရေ ... မမ ပြန်လာပြီ ... အေး၊ သမီးရော ... "

          " အိပ်ခန်းထဲမှာ အိပ်နေတယ် မမ "

          သူမ အိပ်ခန်း၀က ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ သမီးက စောင်ပုံထဲမှာ။

          ဟင် ... ဒီလောက် ပူနေတာကို။

          " သမီး ... မေမေ ပြန်လာပြီလေ "

          သမီးက တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်။ စောင်လေးဟပြီး သမီး နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဘုရားရေ ခြစ်ခြစ်တောက်အပူက သူမ လက်ပါ ပူလောင်သွားစေသည်။

          " သမီး ... သမီး "

          သမီးက ကောက်ကွေးပြီး တက်နေချေပြီ။

          " ကျွန်မ ... ကျွန်မ ကလေးကို ကယ်ပါဦးရှင် ..."

          အရေးပေါ်ရှေ့ ကားရပ်လိုက်သည်နှင့် သမီးလေးကို ပွေ့ပြီး သူမ ပြေးဆင်းသွားမိသည်။

          " ကလေးက ဘာဖြစ်လို့လဲ "

          " သမီးကို ခေါ်လို့မရတော့ဘူး "

          သူမ မျက်ရည်များ ကျလာသည်။ ဆရာမ တစ်ယောက်က ကလေးကို ပွေ့ယူကာ ခုတင်ပေါ်တင်ပြီး စမ်းသပ်နေသည်။

          ဆရာ၀န်က " ကလေးအမေ စိတ်အေးအေးထား … ဘာဖြစ်တာလဲ သေချာ ပြော "

          " သမီးက နေ့လယ်က ဖျားတယ် ပြောတယ် ... ကျွန်မအလုပ်က ပြန်လာတော့ ခေါ်လို့မရတော့ဘူး ... တက်လည်း တက်တယ် …"

          " ဟင် " ဆရာ၀န်မှာ တစ်ချက်တွေေ၀သွားပြီး သမီးကို ချက်ခင်းစမ်းသပ်လိုက်သည်။

          " ဆရာမ ကလေးကို Aircon ခန်းထဲ ရွှေ့မယ်၊ Drip ချိတ်မယ်၊ ကလေးကို ရေပတ်တိုက်မယ် "

          တောက်လျှောက်ပြောရင်း သမီးကို အခန်းထဲ ချီပွေ့သွားကြသည်။ သူမ နားမလည်။ ဖျားနေတဲ့ ကလေးကို ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။

          " ဆရာ ... ကျွန်မ သမီးလေး ဘာဖြစ်တာလဲ "

          " ကလေးက ဖျားတာ မဟုတ်ဘူး အမေ။ အဲ့ဒါ အပူဒဏ်ကြောင့် သတိလစ်နေတာ၊ အန္တရာယ် ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လိုအပ်တာ လုပ်ပေးနေပါတယ် "

          ပြေးပြေးလွှားလွှားပြောပြီး ဆရာ၀န်က လူနာခန်းထဲ လိုက်၀င်သွားသည်။ သူမကတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ သမီးလေးကို ကုသပေးနေသည်ကိုသာ အခန်းပြင်မှ ကြောင်တောင်တောင် ငေးကြည့်နေမိသည်။

          " ကလေးအမေ "

          ဆရာ၀န် ခေါ်သံကြားမှ သူမ သတိ၀င်လာမိသည်။

          " ကလေးက အတက်ကျသွားပါပြီ။ ကိုယ်အပူချိန်လည်း ကျသွားပြီ။ စိတ်ချရအောင် ဆေးရုံတင်ပြီး စောင့်ကြည့်ရမယ်နော် "

          " ဟုတ် ... ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ။ သမီးက ဘာလို့ အဲ့လိုဖြစ်တာလဲ "

          " အပူဒဏ်ကြောင့်ပေါ့ဗျာ။ ရာသီဥတုက ပူတယ် မဟုတ်လား။ ကလေးက နေပူထဲ ဆော့ခဲ့ပုံရတယ်။ အဲ့တာ ဖျားတာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်အပူချိန် တက်လာတာ။ အဲ့လို အချိန်မှာ အေးနေအောင်ထား၊ ဓာတ်ဆားတိုက် လုပ်ပေးရတာ။ ခင်ဗျားတို့က ဖျားတာထင်ပြီး လက်ရှည်၀တ်၊ စောင်ချုံ၊ အခန်းထဲ ပိတ်ထားတော့ ပိုဆိုးသွားတာပေါ့။ တော်သေးတာပေါ့ဗျာ အချိန်မီလို့ … "

          ဆရာ၀န်က တော်သေးတာပေါ့ ဆိုပေမယ့် သူမကတော့ ကိုယ့်အပြစ်ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ပေ။

          " မေမေ သမီးကို ဒီထက်ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပါ့မယ် "

          ကံသီပေလို့ပေါ့ သမီးရယ် ... ။

Dr. Zero (www.drmyanmar.com)